Nire lagun Koldok dio Pretty Woman film mitikoak sekulako gaitza egin diola prostituzioari, eta nik gehitzen diot, gaitzetarako, okerragoa dela Walt Disneyk animaliekin egin duena, muturreraino gizatiartuz. Horrela, bada, belaunaldi berriei, eta ez naiz pepero txakurkumeei buruz ari, hartzei buruz hitz egiten zaienean, Yogi imajinatzen dute, orein bati buruz hitz egiten denean, Bambi irudikatzen dute, eta Lehoi Erregea sabana afrikarreko faunari buruz hitz egiten denean.

Disneyk animaliak gizatiartu zituen, txikienak zinemetara erakarri zituen eta gurasoak animalia txikien merchandising guztia erostera behartu zituen, haurrek negar egiteari utz diezaioten eta lasai atseden hartu ahal izan dezaten. Ondorioz, gizatiartzeak oheraino sartu dizkigu maskotak. Hain da horrela, duela urte batzuk etxean txakurra zuena arraroa bazen ere, orain arrarook etxean txakurrik edo katurik ez daukagunak gara (barkatu, baina ez dut hitz egin nahi Vietnamgo txerriez, untxiez edo maskotatzat hartzen diren hamsterrez).

Markako pentsua erosten diegu guretzat marka zuriko elikagaiak erosten ditugun bitartean. Gainera, badira katuentzako erdi ipate batzuk, Publi-ren arabera, haragi hautatuekin eta maskotentzako jogurtekin eginak, hezurrentzat bikain doazkienak, antza. Gabardinak erosten dizkiegu, eta, kasu askotan, arropa merkez hornitutako megatienda horietan erosten dugun arropa baino gehiago balio dute. Txirristak, panpinak eta tramankuluak erosi genizkien sarrorik izan ez zezaten, etab. Hori da irrazionaltasun-maila, pandemia betean, kolektibo animalista batzuek Zarautz erdialdean harrapatutako kale-katu bat erreskatatzeko gailu bat aktibatu zutela, eta, horretarako, Polizia eta gainerako erakundeak erotu ondoren, larrialdi-zerbitzua mobilizatzera iritsi zirela. Azken finean, eta inor iraintzeko asmorik gabe diot, eta are gutxiago senide eta lagunak izanik, baina uste dut, nire uste apalean, iparra galdu dugula.

Lagun egiteko animalien gizatiartze horrek, gutako bakoitzari iruditu dakigukeen positibo, negatibo, beharrezko edo irrigarritasunaz haratago, badu deribatu bat, nire ustez abeltzaintza-sektore guztientzat arriskutsua baino arriskutsuagoa iruditzen zaidana. Izan ere, animaliak gizatiartzean (bai konpainiakoak, bai lanekoak edo fauna basatia), animaliak gizakien mailarekin parekatzeko arriskua dugu, eskubideei, ongizateari, tratuari eta abarri dagokienez. Eta, horren ondorioz, jende askok kopeta zimurtzen duela egiaztatzen dugu, ganadua eta abereak maneiatzeko erabiltzen diren txakurrak zein baldintzatan bizi eta lan egiten duten behatzean publikoki protestatzen ez duenean.

Abeltzainak animalien osasunari, ongizateari eta elikadurari buruzko legeria betetzen du, erakunde guztien artean ezartzen dena, Europar Batasunetik bertatik hasi eta gertuen dagoen erakunderaino (Euskal Autonomia Erkidegoaren kasuan, foru-aldundiak eta udalak). Bide batez, okela eta beste produktu batzuk inportatzen dituzten herrialdeek betetzen dutena baino legedi zabalagoa eta zorrotzagoa. Baina beldur naiz, aurrera goazela, presio animalistaren bidez eta presio mediatikoaren bidez, temostato bat instalatu beharko ote dugun ukuiluetan, ganadua Ezcarayren 22 ºC-ra egon dadin, mohair mantatxoarekin, ahal dela erreklamatzailearen baldintza berberetan, baina abeltzainak bere etxean bizi dituenak baino baldintza hobeagoetan.

Presioa saltokietara eta banaketa-kateetara iristen da, eta ez dute pelikulako bihozgabe gisa agertu nahi.

Hain da handia, ezen, gaur egun, animalien ongizate-ziurtagirien tinglado bat baitaukagu, non ekoizleek jasaten duten burokrazia handitzeaz gain, ekoizleari eskatzen zaion gastua zertxobait gehiago handitzen baita, merkatuan egon ahal izateko, besterik gabe. Hori bai, landa-eremuetako bisitariak, kontsumitzaileak eta saltokiak animalien ongizateaz arduratzen diren bitartean, haiek katalogatzen duten bezala, horietako inork ez du ekoizleak lan egiten duen baldintzak eta abeltzaintzako ongizate-maila ezagutzeko interes txikienik ere erakusten. Hau da, animalientzat hainbeste eskatzen ditugun ongizate-estandarrak abeltzaintzari aplikatzen zaizkion.

Izan ere, Txanogorritxo Gorriaren ipuinean amonaz mozorrotutako otsoaren eraginpean dauden animalista batzuk, kontserbazionistak eta gainerako jendea otsoaren babesaz kezkatuta dauden bitartean, haietako inork ez du inolako sentsibilitaterik eta enpatiarik erakutsi eguneko 24 orduetan beren abadeek otso-erasoak jasan ote dituzten jakiteko larritasunarekin bizi diren abeltzainekin, ezta zomorro polit eta inozente horiek eskabetxina egin dieten buruekin ere, edo 4×4 gau osoa mendian eman behar duten beste abeltzainekin, beren etxaldea zaindu ahal izateko.

Animalientzako eskubideak, bai konpainiakoak, bai animalia basatiak, tutiplé. Otsoak erasotako ardi, ahuntz, behi edo behorrentzako eskubideak, ez daudenean. Guztiok nahi eta nahi ditugun lan-baldintzak eta bizimodu duina izateko eskubidea ez dira existitzen, antza denez, abeltzainaren eskubideak eta duintasuna kalte-ordainekin ordezkatzen baitira, nahiz eta jakin kalte-ordainak abeltzainak nahi duen azkena direla.

Azken finean, gehiegi berotzen naiz eta inproperoak esaten ditut politikoki zuzenak diren belarrientzat. Gainera, nire lagun Pipo bisitatu behar dut, bulldog frantses adierazkaitz baina maitagarria, inguruko hotel batean oporretan dagoena.

Egilea Andoni Beitia