Goiko auzoa

Victor Jarari entzuteko adina dut Pinocheten diktadurak hil aurretik. Handik urte askotara Txileko Santiago auzo garaiak eta oso baxuak bisitatu ahal izan nituen. Jakin nuen, noski, burges konplize eta errudunen kaskarkeriari eta postureoari eskainitako Jararen abestia lehenago Pete Seegerren oihu antikapitalista izan zela. Euri asko bota zuen, hainbeste heriotza bidegaberekin. Negar egin nuen, noski, Lluis Llachek Gasteizen bertan bere kanpaiak a mort abestu zituen kontzertuan. Kontzientzia eta erantzun soziala ditut, gorputzean grabatuak, unibertsitate-legearen aurkako borrokaren garaitik; material inkriminatzaileak suntsitzera ere joan nintzen, Tejeroren kolpeak kotarroa mehatxatu zuen arratsaldean. Urrezkoak egiten ere ikusi ditut, gutxienez tartaren zati bat atximurkatzen, eta bizitza osoa eman dut jendetzarekin topo egiten, nolabait ere asasinera hurbiltzen zena eta nola medratzen zuen. Jendea ere engainatuta ikusi nuen bere istorioetan, batzuk txutarekin, beste batzuk Sorian amaitu zuten, agian horrek eszeptikoegia egin ninduen eta batzuetan ez nuen jakin izaten sufritzen ari zirenekin egoten, inoiz iritsi ez den iraultza baten zain. Auzo altuko etxetxoetan, non ustelak, pederastak eta tratu txarrak ematen zituztenak hegoz hesiz eta antejardinez babesten baitziren, gaur egun ere lotzen gaituzten borondateak egosten ziren.

Hau guztia gaur esaten dut zutabe hau askotan nire ihes-balbula delako. Historiako udaberririk bero eta lehorrenean sartu ginen egunetan, duela lau urteko lortzaileek, beldurra aprobetxatuz, maskarak trafikatuz milioika komisiotan irabazten jardun zutela ikusten dugu. Baina okerrena da goiko auzoan zapladak ematen direla hain bizkorrak direlako, hain dirdaitsuak eta polikroiak, non eraildako juglareak esaten baitzuen.

Egilea Admin