«Pentsioen iraunkortasuna bermatuta dago»

Pentsioen iraunkortasuna bermatuta dago etorkizunean, 2011 eta 2013 urteetan sisteman egin ziren azken erreformei esker. Erreforma horien ondorioz, besteak beste, erretiro-adina 67 urtera igo zen pixkanaka, pentsioaren kalkulua 15 urtetik 25era luzatu zen pixkanaka, eta pentsioak balioa handitzeko beste zirkular bat sartu zen. KPIa eta 2019tik aurrera jasangarritasun-faktorea ezartzea, pentsioen zenbatekoa bizi-itxaropenari lotzen diona.


Duela 40 urte erretiroa hartzen zuten pertsonen kopurua txikia zen, bizi-itxaropena txikiagoa zen eta pentsioen kopurua baxuagoa zen; gaur egun, sistemak pentsiodun kopuru handiagoari egin behar dio aurre, eta, gainera, azken urteetan (egungo 9,5 milioietatik, kalkulatzen da 15 milioitik gora daudela 2050ean). Babyboomerrak sortzea (1960tik 1975era bitartean jaiotako pertsonak), kotizazio-karrera luzeagoak eta soldata altuagoak dituzte Horri guztiari gehitu behar zaizkio jaio­tza-tasaren beherakada (gero eta seme-alaba gutxiago daude eta, beraz, kotizatzaile potentzialen kopurua jaitsi egiten da) eta biztanleriaren zahartzea. Espero da 65 urtetik gorakoek bikoiztu egingo dutela gaur egungo partaidetza 2050erako biztanleria osoan,% 35era iritsi arte. Faktore horien guztien emaitza gero eta populazio zaharragoa da, kotizatzaile-kopuru txikiagoarekin, eta pentsio gehiago ordaindu beharko ditu, denbora luzeagoan eta handiagoan.


Egoera horren aurrean, sistemak bi bektoreri erreparatu behar die: iraunkortasunari eta pentsioen zientziari. Sistema jasangarria izan dadin ahalegin guztiak egiten badituzu, etorkizuneko erretiratuentzako nahikoak ez diren pentsio batzuen aurrean egon gaitezke.


Baina pentsio oso eskuzabalak ordaintzen badira, sistemak ez du jasango. Jasangarritasunik gabe ezin dira pentsioak ordaindu, eta, beraz, sistemak denboran iraun dezakeela eta konpromisoei aurre egiten jarraitu behar duela ziurtatu behar du.