Bizkaiko Foru Aldundiak 250.000 tona hondakin errepide bihurtzeko asmoa iragarri du, eta batek ez daki Sisifo bere zabor-mendia etorkizunera bultzatzen imajinatzen duen ala alkimista moderno bat zepa asfaltozko zinta bihurtzen saiatzen ari den itxaropena irristatzeko.
Euriak harriak eta egiak leuntzen dituen lurralde heze honetan, proiektu publiko orok industria-solemnitatearen usaina hartzen du, Labe Garaietako mailuen oihartzuna airean entzungo balitz bezala.
Planak, ebanjelio berri bat irakasten duenaren konbentzimenduarekin aurkeztua, ehunka mila tona siderurgia- eta eraikuntza-hondakin birziklatuko dituela eta, etxekotuta, eguneroko igarobidera itzuliko dituela agintzen du. Ideia liluragarria da, zalantzarik gabe: gure bizitzako hondakinak – kontsumo keinu bakoitzaren atzean uzten dugun arrasto isil hori… – kamioiak ibiltzen diren galtzada bihurtzea, kontsumitu baino gauza gehiago ekarriko dituena.
Horrela, zirkulua perfektu geratzen da, eta kontzientzia pixka bat lasaiago. Erredentzio espiritualik ezean, birziklatzearen kontsolamendua geratzen da beti. Hala ere, Bizkaian badakigu zaborrak memoria duela. Zabortegi bakoitza giza izaeraren atlas bat da, ahaztutako fakturak, zaharkituta hil ziren etxetresna elektrikoak eta denboraren poderioz anputatutako haur-jostailuak nahasten diren geruzetako biografia bat. Hori guztia errepide bihurtzeak esan nahi du, nolabait, geure historia gurpilen azpian zabaltzera gonbidatzea.
Agian horregatik plan honek kutsu ia literarioa du: gure akatsez egindako autobideak zeharkatuko ditugu, hamarkadetako presaz ehundutako bidegorriak, gure festa teknologikoaren soberakinekin eraikitako biribilguneak. Ez da ideia txarra, nolanahi ere. Okerragoa litzateke zaborra lurperatzen jarraitzea, lotsatzeko moduko gorpu bat balitz bezala.